In het noorden van Italië ligt een stad zonder gewone straten. In plaats van wegen heeft Venetië kanalen vol water. Mensen gaan er met bootjes van hun huis naar de markt. Maar hoe kan een hele stad midden in het water staan?
Heel lang geleden woonden hier vissers in een moerassig gebied vol ondiep water. Op het zachte, natte land kun je geen zware huizen bouwen, want die zouden wegzakken. Daarom bedachten de mensen iets slims. Ze sloegen lange houten palen diep in de grond, tot ze op een harde laag stuitten.
Op die palen legden ze stevige planken, en daarop bouwden ze hun huizen van steen. Zo stond de stad als het ware op duizenden poten. Het bijzondere is dat het hout onder water niet rot. Doordat er bijna geen lucht bij komt, blijven de palen honderden jaren goed.
Toch heeft het water ook nadelen. Een paar keer per jaar komt het zo hoog dat het de pleinen overstroomt. De mensen lopen dan over houten loopplanken om hun voeten droog te houden. De stad heeft daarom grote keringen gebouwd die het ergste water tegenhouden.
Het bouwen op palen vroeg om veel werk en geduld. Voor één gebouw waren soms honderden of zelfs duizenden palen nodig. Die palen werden met de hand de grond in geslagen, dicht tegen elkaar aan. Pas als ze stevig genoeg stonden, kon de bouw verdergaan. Het hout kwam vaak van ver, want in het moeras zelf groeiden niet genoeg geschikte bomen. Hele bossen werden gekapt om de stad te kunnen bouwen. Dat de huizen er na al die eeuwen nog steeds staan, laat zien hoe goed de bouwers hun werk deden.
Venetië is dus geen toevallige stad. Mensen hebben hem met veel vernuft midden in het water neergezet. Wat eerst een lastig moeras leek, werd zo een van de mooiste steden ter wereld.