Hoog in de bergen van Bolivia ligt een vlakte die op een reusachtige spiegel lijkt. Het is de Salar de Uyuni, de grootste zoutvlakte ter wereld. De vlakte is zo groot dat je er bijna een hele dag overheen zou kunnen rijden. Overal waar je kijkt is het wit, tot aan de horizon.
Lang geleden lag hier een groot meer. Het water van dat meer kon nergens heen, want de bergen sloten het in. Toen het klimaat warmer werd, verdampte het water langzaam in de zon. Het zout dat in het water zat, bleef achter. Doordat dit duizenden jaren duurde, ontstond er een dikke laag zout op de grond.
In het droge seizoen is de vlakte kurkdroog. De zoutlaag breekt dan in stukken die op zeshoeken lijken, een beetje als de tegels van een badkamervloer. Mensen halen hier zout uit de grond om te verkopen. Ze scheppen het op grote hopen, zodat het kan drogen voordat het wordt weggebracht.
In het natte seizoen verandert alles. Er valt regen op de vlakte, maar het water kan niet wegstromen. Hierdoor blijft er een dun laagje water op het zout liggen. Dat laagje werkt als een spiegel. De lucht en de wolken weerkaatsen erin, waardoor het lijkt alsof je over de hemel loopt. Toeristen uit de hele wereld komen speciaal voor dit verschijnsel.
Niet alleen toeristen komen op de vlakte af. Onder de witte korst zit een vloeistof die rijk is aan een bijzonder metaal dat in batterijen wordt gebruikt. Daardoor is de stille zoutwoestijn de laatste jaren plotseling heel waardevol geworden. Bedrijven willen het metaal graag opgraven, maar de plaatselijke bewoners maken zich zorgen. Zij zijn bang dat het bijzondere landschap en de dieren die er leven, schade oplopen als er machines komen. Zo botsen hier het verlangen naar nieuwe grondstoffen en de wens om de natuur te beschermen.
Toch is de vlakte niet leeg. Aan de rand groeien planten en leven flamingo's die er hun jongen grootbrengen. Zo is de zoutvlakte tegelijk een droge woestijn van zout én een plek vol leven.